بدرود آیت الله بهجت

امروز عصر (۲۷ اردیبهشت ۸۸) یکی از روزهای تلخ و غمگین برایم بود.

وقتی عصر از پشت تلفن خبر ارتحال آیت الله العظمی محمدتقی بهجت فومنی، از مراجع عظام تقلید را شنیدم؛ باورم نشد و وقتی برای اطمینان به دوستی زنگ زدم و او قبل از هر چیز گفت: "شایعه است." خیالم راحت شد که این بار هم مانند ماه مبارک رمضان سال قبل شایعه می باشد. اما وقتی دوباره با نفر اولی تماس گرفتم و او گفت: ... صبر کن ... تماس می گیرم ... . 

و بعد که  وارد جهان مجازی - اینترنت - شدم و ... .

نه این بار خبر درست بود. این بار متاسفانه شایعه نبود ... آیت الله العظمی بهجت یکی دیگر از مراجع و بزرگان و عارفان نیز از میان ما رفت.

ایشان را از خیلی سال ها پیش می شناختم. آن موقع که کودکی بودم و ایشان هنوز مرجعیتشان اعلام نشده بود ... . منزلمان نزدیک مسجد فاطمیه قم بود و این افتخار را داشتم که از همان کودکی در نماز جماعت ایشان شرکت کنم و چند سالی نیز مکبر نماز جماعت حضرت آیت الله باشم.

ایشان همیشه صبح ها به زیارت حرم مطهر حضرت معصومه(س) مشرف می شدند و بارها و بارها و روزهای متوالی از همان دوران کودکی ایشان را در مسیر مدرسه می دیدم و چه زیبا بود سادگی ایشان و ... نمی دانم از کدام واژه ها استفاده کنم تا بیانگر صفات ایشان باشد!

و غروب دوستی پیامکی ارسال کرد: "اقامه نماز اول وقت توصیه همیشگی حضرت آیت الله العظمی بهجت بود."

روز سه شنبه ۲۹ اردیبهشت ماه جاری روز وداع با ایشان و تشییع پیکرشان در قم از میدان جهاد به سمت حرم مطهر بانوی کریمه اهل بیت(س) است.

بدرود آیت الله بهجت.